• ความเป็นคน-ใน-เมืองชายแดนกับการสร้างทรัพยากรร่วม
  • “ความเป็นคน-ใน-เมืองชายแดนกับการสร้างทรัพยากรร่วมในบริบทภูมิภาคนุวัตน์ลุ่มน้ำโขง"
    โดย รศ.ดร. อรัญญา ศิริผล

    ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา การพัฒนาเศรษฐกิจชายแดนในกลุ่มประเทศภูมิภาคลุ่มน้ำโขงที่มาพร้อมกับแนวคิดภูมิภาคนุวัตน์ลุ่มน้ำโขง (GMS regionalization) ไม่ว่าการเปิดขึ้นของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนและนโยบายใหม่ของรัฐบาลไทยกับเขตเศรษฐกิจพิเศษบริเวณชายแดนส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่อการเคลื่อนย้ายของผู้คน ทุน แรงงานและสังคมวัฒนธรรมชาติพันธุ์ข้ามพรมแดนรัฐชาติอย่างเข้มข้นมากกว่าในอดีต บริบทสถานการณ์เหล่านี้กำลังทำให้พื้นที่ชายแดนกลายเป็น “พื้นที่พิเศษ” ที่มีปัญหาซับซ้อนมากขึ้นกว่าเดิม โดยเฉพาะพื้นที่ชายแดนเขตภาคเหนือตอนบนกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่มีเขตแดนติดประเทศเพื่อนบ้าน ไม่ว่า ประเทศเมียร์มาร์ (พม่า) กับประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (ลาว) ที่ถูกจัดวางให้เป็นหนึ่งในพื้นที่เชื่อมต่ออนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงภายใต้โครงการพัฒนาความร่วมมือทางเศรษฐกิจอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง (Greater Mekong Subregion–GMS) ของ 6 ประเทศ (กัมพูชา พม่า ลาว เวียดนาม ไทย และจีนตอนใต้ (มณฑลยูนานและกวางสี)) บทความนี้ ต้องการทำความเข้าใจกับบริบทการพัฒนาชายแดนเศรษฐกิจที่เข้มข้นขึ้นข้างต้น โดยเน้น 3 ประเด็นสำคัญ คือ แรงงาน ระบบการศึกษา และระบบสุขภาพการรักษาพยาบาลข้ามแดนใน 3 พื้นที่ชายแดน 1) ภาคตะวันออกเฉียงเหนือชายแดนไทย-ลาวบริเวณเขตเศรษฐกิจพิเศษจังหวัดมุกดาหาร–สะหวันนะเขต 2) ชายแดนไทย-ลาว บริเวณเขตเศรษฐกิจพิเศษจังหวัดเชียงรายกับแขวงบ่อแก้ว และ3) ชายแดนไทย-เมียนมาร์ บริเวณเขตเศรษฐกิจพิเศษจังหวัดตาก - เมียวดี

    สมัครสมาชิกเพื่อดาวน์โหลดบทความ: https://www.tbs-unet.com/th/login.aspx